In ieders leven gebeuren dingen waar je zelf of met elkaar niet helemaal uitkomt. Steeds ruzie met je puberzoon die te veel blowt, het lukt niet om met je partner over gevoelens te praten, het verzwijgen van de suïcide van je vader gaat steeds zwaarder wegen, 5 jaar na het overlijden van je kind ben je nog steeds in de rouw, op je 73ste heb je al jaren geen contact meer met je beide dochters, je partner is na 25 jaar huwelijk nog steeds erg angstig en nu wil je geen patiënt meer als vrouw, na drie relaties merk je dat je steeds tegen dezelfde blokkades aanloopt, na al die jaren lukt het je nog steeds niet om van het leven te genieten...
Dat je er dan zelf of met elkaar niet uitkomt, is begrijpelijk. Want hoe je ook vecht en probeert, hoeveel je ook beschikbaar bent, hoe groot je jezelf ook houdt, je volledig op je werk stort, de pijn, onmacht of onzekerheden blijven je achtervolgen. De gekwetstheid, het verlies, de woede, het verdriet. En het lukt je niet oude patronen bij jezelf of de ander te doorbreken.

Het is geen schande te erkennen dat je het zelf of met elkaar niet redt en dat je professionele hulp nodig hebt. Het is een teken van grote moed dat je op zoek gaat naar hulp en steun. Je toont initiatief, je neemt je leven in eigen hand, je bent op zoek naar een oplossing want je wilt positief verder leven, ondanks je pijn en verdriet. Je zoekt een weg om hiermee anders om te gaan. Je wilt het een plaats geven en vrijer zijn, maar hoe doe je dat?